Luister naar The Gardening School via Spotify of Apple Podcasts.
Lees je deze podcast liever? Hieronder vind je een geschreven versie op basis van de podcast. Let op: het is geen letterlijk transcript, maar een samenvattend verhaal. In de podcast hoor je veel meer praktische tips en kennis.
Een tuin van 2.500 vierkante meter, zeventig meter aan dahlia’s, achttien borders en volop ruimte om te experimenteren. Klinkt als een droom, toch? Maar hoe ziet de werkelijkheid eruit na een jaar tuinieren op deze schaal? In deze aflevering van The Gardening School blikken Judith en Elianne terug op het eerste jaar van de MAY & JUNE proeftuin. Met mooie successen, onverwachte tegenvallers en vooral heel veel lessen.
Van weiland naar proeftuin
Wat begon als een weiland met een paar fruitbomen en twee ganzen, is inmiddels veranderd in een tuin vol dahlia’s, eenjarigen, vaste planten, hagen en verhoogde bakken. Hier kweekt MAY & JUNE alles wat je ook in de webshop vindt. Niet alleen om mooie beelden te maken, maar vooral om zelf te ervaren waar andere tuiniers tegenaan lopen.
En dat bleek behoorlijk leerzaam. Zo werkte de no-dig-methode, waarbij je met karton en compost nieuwe plantbedden aanlegt, lang niet overal even goed. Onder de grote eiken was het simpelweg te droog en te donker. Bovendien bleken het hardnekkige gras en de opkomende eikenzaailingen zich weinig aan te trekken van het karton. Bij de dahlia’s werkte dezelfde methode juist uitstekend. De les? Kijk goed naar de omstandigheden en wees vooral niet zuinig met karton en compost.
Een droge zomer en eigenwijze planten
Ook het weer werkte niet bepaald mee. De droge zomer, gecombineerd met zandgrond en het ontbreken van een eigen watervoorziening, maakte het tuinieren behoorlijk uitdagend. Vooral de eenjarigen hadden het zwaar. De dahlia’s besloten ondertussen de zomer grotendeels over te slaan en kwamen pas in oktober écht op gang. Met uiteindelijk een spectaculaire hoeveelheid bloemen.
Een andere belangrijke les ging over wilde kruiden. Vooral de kruipende ooievaarsbek bleek lastig onder controle te houden. Judith benadrukt hoe belangrijk het is om jonge borders de eerste twee jaar goed bij te houden. Pas wanneer vaste planten volwassen zijn, kunnen ze de concurrentie beter aan en wordt het onderhoud minder intensief.

De grootste mislukking én het grootste succes
De eenjarigen waren zonder twijfel de grootste tegenvaller. Het verrassendste succes? Het pleintje met verhoogde bakken, gevuld met overgebleven planten, groenten en bloemen. Ondanks de volle zon en relatief weinig water groeide alles er uitbundig. Het werd een sfeervolle plek waar ook volop insecten op afkwamen.
Voor volgend jaar liggen de plannen alweer klaar. De dahliabedden krijgen stevigere ondersteuning en nette houten randen, er komt een fatsoenlijk schuurtje en mogelijk meer ruimte voor verhoogde bakken. Ook wil Judith de tuin wat minder als productietuin en wat meer als siertuin inrichten.
Begin gewoon, perfect hoeft het niet
Misschien wel de belangrijkste les van dit eerste jaar: wacht niet tot je plan perfect is. Een tuin ontwikkelt zich terwijl je ermee bezig bent. Judith geeft het eerste jaar een 6,5 en hoopt volgend jaar op een 7,5 of 8. En dat is precies de bedoeling van een proeftuin: proberen, leren en steeds een beetje beter worden.
Tot slot beantwoorden Judith en Elianne nog twee luisteraarsvragen. Wat doe je met een dahlia die je eigenlijk spuuglelijk vindt? Weggeven aan iemand die er wél blij van wordt! En kun je nog planten als het kouder wordt? Jazeker. Zolang de grond niet bevroren is, kun je vaste planten en struiken gewoon aanplanten. Bescherm vorstgevoelige planten eventueel met een laag bladeren rond de wortels.
